e   g   b   a   r   t   a

 

THE WORK

 

EXHIBITIONS

 

CV / CONTACT

 

NEWS

 
 
 
ABOUT MY WORK  
My work is very versatile and consist mainly of drawings, collages, assemblages, and spatial work.  
De menselijke figuur en identiteit staat centraal in mijn werk. Het portret keert steeds terug in mijn werk. Ik maak vooral grote, getekende collages/uitgesneden figuren en portretten en laat mij graag inspireren door een roman, historische gebeurtenis of een reis. Onderwerpen zijn onder andere: kwetsbaarheid en kracht, (intieme)scènes en de gedroomde werkelijkheid.

Sinds enige tijd onderzoek ik het intrigerende samenspel en de ruimte tussen twee en driedimensionale elementen.

Voor de tentoonstelling in Museum Veere (2022) maakte ik een `installatie` op twee panelen van populierenhout: een getekende collage met Mary Stuart, een dochter van de Schotse koning James de Eerste als inspiratiebron. In 1444 werd zij uitgehuwelijkt aan Wolfert van Borssele, een toen 11 jarige telg uit de adellijke familie van Borssele in Veere. Zij was toen 14 jaar. In die tijd was het niet ongebruikelijk dat zulke jonge meisjes en jongens werden uitgehuwelijkt (voor vaak zakelijk gewin). Mijn werk in het museum beeldt haar angst voor verdrinking en watersnoodrampen uit maar ook de angst en opwinding voor die onbekende jongen/man en onbekende familie in de `lowlands` waar in 1422 de St Elisabethvloed Zeeland overstroomde.  

In 2020 maakte ik een serie werken zgn cut-outs (een term, gebruikt door Henri Matisse maar ook door Jonathan Borofsky in de jaren `80). Snijden en knippen in papier of ander materiaal is voor mij altijd een groot genoegen: het schept de illusie van ruimte en hierdoor krijgt het dieptewerking. Leegte en materiaal vormt één geheel. Het voornemen is om met deze losse cut-outs t.z.t een installatie te maken.

Borofsky over het begrip `installatie`: I wish I could come up with a better word than ïnstallation`. For me, it has to do with a awareness of space, and making other people conscious of the entire space they are in, not just the space that the object occupies on the wall. I think of these as walk-in three-dimensonalpaintings_a stage set, only in this case the viewer is allowed on the stage to participate.

Hier heeft Borofsky het over `full-scale environmental installations`. Dat waren indertijd enorme projecten die de hele ruimte in beslag namen.


In de periode 2015-2018 heb ik (i.s.m mijn partner, Dolph Kessler, fotograaf) gewerkt aan een Tekenproject rondom de Amelander walvisvaarder Hidde Dirks Kat die in 1777 schipbreuk leed voor de kust van Groenland. Hij en zijn bemanning werden gered door de Inuit. In zijn dagboek schrijft hij zeer uitgebreid en lovend over de `wilde menschen`(Inuit) die hem en zijn bemanning gered hebben.

Tijdens dit project heb ik het thema verbreed naar de gehele Arctische wereld, een gebied dat ikzelf verschillende keren heeft bezocht.

De inspiratie voor een ander tekenproject was het boek `De profeten in de Eeuwigheidsfjord` door Kim Leine (ISBN 9789029586160/NUR 302) Dit project bestond uit een serie levensgrote tekeningen: een optocht van Inuit vrouwen en andere figuren die de Inuit in GROENLAND in de afgelopen eeuwen hebben ontmoet zoals Deense missionarissen. Door deze ontmoetingen/confrontatie is het isolement waarin de Inuit leefden geleidelijk opgeheven.
Deze installatie was in 2019 te zien in de schouwburg `De Lawei` in  Drachten. Titel: `Thuis in de kou`/Ittoqqortoormitt`.    

Het thema heeft alles te maken met de reizen die ik gemaakt heb naar Arctische gebieden; naar Alaska (2009), IJsland (2012) en GROENLAND (2015, 2018 en 2019). Ik reisde in 2006 naar Antartica. Arctis is het gebied rond de noordpool van de Aarde. Het gebied staat ook bekend als het land van de middernachtzon, aangezien de Arctis voor een groot deel binnen de noordpoolcirkel ligt. De naam Arctis is een verwijzing naar de sterrenbeelden Grote Beer en Kleine Beer (Arctos is Grieks voor Beer) die zich in de buurt van de noordelijke hemelpool bevinden.

In 2017 maakte ik een reeks grote tekeningen over iconische figuren in Arctische landschappen zoals `The explorer` en `The Universal Soldier` en met extra aandacht voor vrouwen die van betekenis zijn (geweest) voor gebieden zoals Groenland en de Noordpool.

Op een tentoonstelling op Ameland (november 2018, Museum Swartwoude, Buren),tijdens Kunstmaand Ameland, was het thema moedige vrouwen die naar de Noordpool en Groenland zijn gereisd: Bernice Notenboom (nederlandse), Louise Arner Boyd en Barbara Hillary. Ook waren er een aantal kleine reistekeningen en twee portretten van Louise Boyd te zien.

In 2019 werd een Kunstproject gerealiseerd, onderdeel van het kunstproject `Into the wetlands`in z.w. Friesland i.s.m Carole Witteveen wat bestond uit een 3 tal grote panelen, tekeningen en o.a een levensgroot beeld naar Seamus Heaney. Deze beroemde Ierse dichter schreef het gedicht `Digging`. `New selected poems, 1966-1989, London 1987 en vormde de inspiratie voor het beeld.

OPDRACHTEN

In 2018 maakte ik in opdracht van de Stichting Amelander Musea (STAM) en de Stichting HDK2018 (Hidde Dirks Kat 2018) illustraties voor een kookboekje. En een portret van de walvisvaarder Hidde Dirks Kat (100x140cm)en de vrouw van de walvisvaarder: Jantje Jans (90x70cm). Deze portretten zijn aangekocht door de Stichting Amelander Musea (STAM).

RECENSIE

Scroll s.v.p naar beneden voor de Nederlandse versie

REVIEW FROM THE BLOG OF VILLA REPUBBLIKA (https://villalarepubblica.wordpress.com)
by Bertus Pieters following his visit to the Summer Exhibition in the Gemeentemuseum in The Hague.

LOST IN THE LANDSCAPE, WORK ON PAPER, 2011, 140x140cm

In `Lost (in)landscape`,a drawing in a nice large format by Egbarta Veenhuizen, two hare-like creatures sit not exactly very `jauntily` in a landscape that also does not really look like a peaceful `turnip garden` either - as in the familiar Dutch children`s song. The two large hares look like toys and appear wooden yet moveable and most definitely not cuddly. It is not clear if these wooden hares are of a sympathetic disposition or perhaps up to no good. So much seems to be able to emanate from these uncanny creatures. This is emphasized by the way one of the hares bends over the small white bunny.

But it is not only the drawing itself that matters here. It is equally important how the picture is made, how the story is told. In such a large drawing, where the white of the paper is so notably present, it is actually rather astonishing how many different drawing techniques have been used. Look at the robust way the contours of the hares have been drawn, how splendid and detailed the head of the sitting hare has been worked with the grey-blue pupil in the white of his eye and his quasi-smiling muzzle. Look at the strange rubbed out structures and the contours of the bending hare with the white bunny beneath him. But look also at the difference between the haystack-like surface around it and the beautiful deep perspective inclined towards the hills that lie behind it with the blue above as a final touch. The nice thing is that all of this happens quite unemphatically. No stress is laid on the technique, but that technique is in fact present everywhere in the drawing and results in a wondrous whole.


UIT DE BLOG VAN VILLA REPUBBLIKA
(http://villalarepubblica.wordpress.com/)
door Bertus Pieters n.a.v zijn bezoek aan de Zomerexpositie 2011 in het Gemeentemuseum in Den Haag  

In `Verdwaald in landschap’, een prettig grote tekening van Egbarta Veenhuizen zitten twee haasachtigen niet bepaald heel parmant in een landschap dat ook niet echt op een vreedzaam knollenland lijkt. De twee grote hazen lijken een soort speelgoed te zijn, blijkbaar van hout, wel beweegbaar, maar bepaald niet knuffelbaar. Het is niet duidelijk of de houten hazen sympathiek van aard zijn of kwaad in de zin hebben. Er lijkt alles uit deze unheimische wezens voort te kunnen komen. Dat wordt nog benadrukt door hoe de ene haas over het witte konijntje heen gebogen staat.

Maar mooier is misschien nog dat niet slechts het plaatje hier telt  maar vooral ook hoe het plaatje is gemaakt, hoe het verhaal verteld wordt. In een grote tekening waar het wit van het papier zo nadrukkelijk aanwezig is, is het eigenlijk verwonderlijk hoeveel verschillende tekentechnieken gebruikt zijn. Kijk naar de robuuste manier waarmee de contouren van de hazen getekend zijn, hoe fraai de kop van de zittende haas is uitgewerkt, met de grijsblauwe pupil in het oogwit en de quasi- glimlachende bek. Kijk naar de vreemde gegumde structuren en de contouren van de gebogen haas en het witte konijntje eronder. Maar zie ook het verschil tussen de hooiachtige hoop eromheen, het prachtig diepe perspectief naar de heuvels die daar weer achter liggen en het blauw daarboven als slotaccent. Het aardige is dat dit alles vrij onnadrukkelijk gebeurt. Het accent ligt niet op de techniek, maar die techniek is in feite overal aanwezig in de tekening en leidt tot een wonderlijk geheel.